თითქოსები

იმ კოცნის სითბო, რომელიც კისერზე გაჩენის წამიდან მთელს სხეულში სინათლის სიჩქარით ჟრუანტელივით ჩაივლის კიდევ უფრო ამძაფრებს გრძნობებს... ირგვლივ ტრიალებს დაღლილი საღამოს სუნი, მზე ჩადის და სითბო შემოილია. თმას მიწეწავს ოქტომბრის მსუბუქი ქარი, საღამოს სიგრილე ღაწვებს მიფაკლავს. თვითონაც ვერ ვხვდები სად ვარ.. სადღაც სიზმრისა და რეალობის გზაგასაყარზე. თბილი ფერები ამკვეთრებს შემოდგომის სიჭრელეს და დგება წამი, როცა … Continue reading თითქოსები

თინიკური სახლი

ჩემი სახლი ყვავილებითაა სავსე. ხან მგონია სახლში კი არა სამუზეუმო ორანჟერეაში ვცხოვრობ.  ყველა სახლს ხომ თავის სუნი აქვს: ბედნიერების, სითბოს, მარტოობისა თუ უხარისხო სატელევიზიო გადაცემების. ჰოდა, მეც სახლში შესვლისთანავე პირველად სწორედ მისი სუნი მხვდება: ვანილის, ხავსისა და ძველისძველი ნივთების. სახლი სხვა ინტიმია... საკმარისია, ყველაზე იდუმალი ადამიანის სახლში შეყო ცხვირი და მასზე უკვე ბევრი რამ იცი. … Continue reading თინიკური სახლი

სურვილი

ბავშვობაში ერთი პატარა ოცნება მქონდა: ვისაც კი რამე აწუხებდა, ვნატრობდი, ნეტავი მათი წუხილი გაქრებოდეს და თუნდაც, სანაცვლოდ ჩემში დაბადებულიყოს-მეთქი. ჰოდა, გულთან ისე ახლოს მიმქონდა მათი ამბავი, ჩემში იმავე ტკივილს ვგრძნობდი ხოლმე და ამ სიმძიმით ცხოვრება მომწონდა კიდეც, რადგან მეგონ, ეს იყო თანაგრძნობა და ვაი-ვარამი გულით დაძინება ერთობ სინდისს მიწმენდდა და ჩემი სულის ჭიდანაც კმაყოფილი ამომძახებდა … Continue reading სურვილი

ანათე

გაზაფხულის მზის სხივო, ნამიან დილას ფანჯარაში რომ შემოიპარები, საწოლზე დაეფინები და სახეზე დამნათი... მიყვარს შენი სითბო,  გულს რომ სიხარულით მივსებს, მაგრამ ამ გიჟმაჟი მარტის ქარები და დავერცხლილი ღრუბლები ზოგჯერ შენს თავსაც მართმევენ და საბანში გადახვეული, ცხვირს აღუნღულებულ ბალიშში ვრგავ,  მოწყენილი და სიცივისგან აბუზული. ანათე, მზეო, ანათე! მინდა, კვირტი გამოიღოს ალუბალმა, ჩემი ფანჯრიდან რომ მოსჩანს და … Continue reading ანათე

კომშისფერი მოგონება

თმაზე თოვლის ფანტელები მეყრება.  თავქუდმოგლეჯილი მივიჩქარი ხელოვნებითა და სითბოთი სავსე ოთახში. სიცივისგან თითებს ვეღარ ვგრძნობ, ცხვირი გამეყინა და  ალბათ უკვე შემეფაკლა ღაწვებიც... მაგრამ მაინც არ ვჩერდები... მივდივარ და მივდივარ. ირგვლივ  იმ ოჯახთა სითბოს სურნელება ტრიალებს, ამ ცივ ამინდში სახლში რომ მოკალათებულან, ყველა ერთად. იქნებ, ოჯახის დიასახლისი რამე გემრიელსაც ამზადებს, ბავშვები კი ჩუმად სუსნაობენ, რომ უფროსმა … Continue reading კომშისფერი მოგონება

სუნამო ქარში

საღამოს სიცივით ათრთოლებული მივუყვები ხმაურიან ქუჩას... ქარი ყოველი წამოქროლებისას თმას მიწეწავს და გაუგონრად ჩამკივის ყურთან. ლოყებშეფაკლულზე ცხვირის შეიცვლის ფერს და ერთიათად გამოჩნდება ის მიმოფანტული ჭორფლები, ზაფხულის მზის მონატრულზე რომ გაფერმკრთალებულან. საღამოს სიცივით ათრთოლებული მივუყვები ხმაურიან ქუჩას.. და სწორედ ამ ქუჩაშივე ქრება ჩემი სუნამო... თითქოს ყოველი ნაბიჯისას მას სადღაც ვტოვებ, ტანსაცმელს კი თანდათანობით აუდის ქუჩისა და … Continue reading სუნამო ქარში

მწვანე ჩაის ფანტელი

თვალებს სევდით მივსებს შემოდგომის ქარი.... სევდითა და ცრემლით... სიცივე ტანზე მოსასხამივით შემომხვევია, დამყვება სადაც დავდივარ და ძილს არ მაცლის... ვერ ვიძინებ თუ არ ჩავითბუნე, მე კი ყოველ წამს გვიანი  შემოდგომის სიცივისგან მცივა... ეს სიცივე ძვლებში ატანსო თითქოს...  მხოლოდღა ყინვისგან გონებადაბინდული ვწყდები სამყაროს და ვითიშები... ოღონდაც მოვწყდე რეალობას.. მე მშურს ადამიანების, რომლებსაც ასეთ სიტუაციაში ფიქრი შეუძლიათ... … Continue reading მწვანე ჩაის ფანტელი